Η σύντομη στατιστική απεικόνιση της καριέρας του Michael Schumacher θα μπορούσε να είναι υπόδειγμα σε κάθε σχολή ή πανεπιστήμιο που υπερηφανεύεται πως δημιουργεί πρωταθλητές σε διάφορες μορφές του παγκοσμίου αθλητισμού. Στα 22 χρόνια αγωνιστικής εμπλοκής στον Παγκόσμιο Μηχανοκίνητο Αθλητισμό ο Γερμανός έχει κερδίσει τα πάντα, έχει καταρρίψει κάθε ρεκόρ και έχει αποθηκεύσει στο σπίτι του εκατοντάδες τρόπαια από αγώνες Καρτ μέχρι φυσικά Formula 1.
Πάνω από όλα ασφαλώς έχει κερδίσει επτά τίτλους στο δημοφιλέστερο, εντυπωσιακότερο και ακριβότερο πρωτάθλημα του κόσμου, ενώ και οι υπόλοιποι αριθμοί που συνοδεύουν αυτή την πλούσια καριέρα είναι εξίσου απίστευτοι. Ο Γερμανός μέχρι πριν από ακριβώς έναν χρόνο είχε δώσει το «παρών» σε 248 Grand Prix έχοντας 91 νίκες, 154 podiums και 68 pole positions. Παράλληλα στους μισούς σχεδόν αγώνες (στους 115 από τους 248) τερμάτισε στην πρώτη σειρά, ενώ 76 φορές το όνομα του γράφτηκε στις τηλεοπτικές κάρτες που μας ενημερώνουν για τον ταχύτερο γύρο κάθε αγώνα. Σε αυτά τα 22 χρόνια ο Michael Schumacher συγκέντρωσε 1.369 βαθμούς με ρεκόρ συγκομιδής σε μια χρονιά τους 148 που είχε μαζέψει το 2004, την καλύτερη χρονιά της καριέρας και την καλύτερη της Ferrari στην Formula 1.
Η πορεία αυτή για τον Γερμανό επτά φορές παγκόσμιο πρωταθλητή, ξεκίνησε το 1984 όταν ο 15χρονος τότε Michael ξεκινούσε τις συμμετοχές του στο γερμανικό πρωτάθλημα καρτ. Τον επόμενο χρόνο τερμάτισε στην δεύτερη θέση του συγκεκριμένου πρωταθλήματος, ενώ το 1986 ήταν τρίτος και στο γερμανικό πρωτάθλημα αλλά και στο ευρωπαϊκό. Το 1987 ήρθαν οι πρώτοι τίτλοι και οι εντυπώσεις όλων πως ήταν ένα ταλέντο, επιβεβαιώθηκαν, αφού ο Schumacher κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα της χώρας του όσο και το ευρωπαϊκό.
Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν το καρτ ολοκληρώθηκε και αφού ο Schumacher είχε πλέον ενηλικιωθεί κιόλας, το επόμενο στάδιο της καριέρας του ήταν οι αγώνες μονοθεσίων και συγκεκριμένα η Formula Konig και Formula Ford 1600. Στον πρώτο θεσμό αναδείχθηκε πρωταθλητής με το «καλημέρα», ενώ στην γερμανική Formula Ford 1600 ήταν τέταρτος για το 1988 και στην Ευρωπαϊκή δεύτερος.
Το 1989 ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα της γερμανικής F3 στην τρίτη θέση της βαθμολογίας πίσω από τους Karl Wendlinger και Heinz Harald Frentzen, ενώ έναν χρόνο μετά αναδείχθηκε πρωταθλητής στην γερμανική F3 οδηγώντας μια Reynard/Wolkswagen και κατακτώντας 5 νίκες, 6 pole positions, 7 podiums και 4 ταχύτερους γύρους. Παράλληλα είχε ήδη αρχίσει να συμμετέχει και στο πρωτάθλημα τουρισμού με την νεανική ομάδα της Sauber Mercedes όπου από εκείνη κιόλας την χρονιά κατέκτησε την πρώτη του νίκη.
Το 1991 η μοίρα έφερε τον Michael Schumacher στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula 1 που όπως αποδείχτηκε μερικά χρόνια αργότερα δεν ήταν ούτε πολύ μεγάλο για τις ικανότητες του, ούτε πολύ ψηλά για τις φιλοδοξίες του. Κλήθηκε από τον Eddie Jordan να καλύψει το κενό του Bertrand Gachot στην ομάδα για το Grand prix του Βελγίου στο Spa και με την έβδομη θέση που κατέκτησε στις κατατακτήριες δοκιμές, έδειξε ορισμένες από τις ικανότητές του, έστω και αν στον αγώνα δεν κατάφερε να τερματίσει.
Ο Flavio Briatore για λογαριασμό της Benneton εντόπισε αμέσως ενδιαφέροντα στοιχεία στον νεαρό Γερμανό και απέσπασε την υπογραφή του για την συνέχεια του πρωταθλήματος. Στον επόμενο αγώνα στην Ιταλία ο Schumacher κατετάγη και πάλι έβδομος, όμως αυτή την φορά τερμάτισε στην πέμπτη θέση παίρνοντας τους δύο πρώτους του βαθμούς στο πρωτάθλημα. Έκτος ήταν στον επόμενο αγώνα στην Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία, ενώ δεν βαθμολογήθηκε καθόλου στους δύο τελευταίους αγώνες στην Ιαπωνία και την Αυστραλία όπου δεν τερμάτισε καν. Σε έξι αγώνες στην πρώτη του χρονιά στην Formula 1 ο Schumacher πήρε τέσσερις βαθμούς συνολικά και κατάφερε να αφήσει πίσω του πολλούς γνωστούς οδηγούς που είχαν δώσει το «παρών» σε όλους τους αγώνες της περιόδου.
Το 1992 ήταν η πρώτη του πλήρης χρονιά στην Formula 1! Από τους 16 αγώνες στους οποίους συμμετείχε τερμάτισε στους 12 εκ των οποίων στους έντεκα μέσα στους βαθμούς ενώ οκτώ φορές ανέβηκε στο podium. Η συγκομιδή αυτή περιελάμβανε και μια νίκη φυσικά, στο Spa και τον έφερε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος με 53 βαθμούς πίσω από τους Nigel Mansell και Ricardo Patrese.
Το 1993 το πρωτάθλημα ήταν πιο ανταγωνιστικό και πιο… μοιρασμένο. Ο πρωταθλητής Alain Prost πήρε 99 βαθμούς, με τον Ayrton Senna να ακολουθεί στην δεύτερη θέση και τον Damon Hill να είναι τρίτος. Ο Michael Schumacher ολοκλήρωσε την σεζόν τέταρτος έχοντας 52 βαθμούς. Το 1993 ιστορικά πλέον, μοιάζει ως η χρονιά που ανάγκασε τον Γερμανό να επιβάλλει την φιλοσοφία του νικητή που ανέκαθεν είχε και στην ομάδα αποφεύγοντας τα λάθη που έγιναν τότε και με στόχο να ακολουθήσει ό,τι ακολούθησε.
Από τους 16 αγώνες που ξεκίνησε εκείνη την χρονιά ο Schumacher τερμάτισε στους εννέα και τερμάτισε σε όλους στο podium. Πήρε άλλη μία νίκη, αυτή την φορά στην Πορτογαλία όπου ξεκίνησε έκτος, ενώ τερμάτισε πέντε φορές δεύτερος και είχε άλλες τόσες τον ταχύτερο γύρο.
Το 1994 ήρθε ο πρώτος τίτλος! Σε μια χρονιά που σημαδεύτηκε από τον θάνατο του Ayrton Senna και με την απουσία του Alain Prost από τα grid, ο Schumacher ξεκίνησε όσο πιο δυναμικά μπορούσε παρατάσσοντας απέναντι στις εντυπωσιακές επιδόσεις της Williams Renault του Damon Hill τις εξαιρετικές ικανότητές του και την μαεστρία με την οποία κατάφερνε να ελέγχει την Benneton Ford. Πήρε τις δύο πρώτες νίκες του πρωταθλήματος σε Βραζιλία και Ιαπωνία, πήρε και την «μαύρη» Ίμολα, όπως και το Μονακό δύο εβδομάδες αργότερα και συνέχισε κατακτώντας άλλες τέσσερις νίκες, στον Καναδά, στην Γαλλία, στην Monza και στην Ισπανία. Βεβαίως είχε και τέσσερις εγκαταλείψεις, όμως σε αυτή την πλούσια πορεία πήρε άλλες δύο δεύτερες θέσεις συμπληρώνοντας έτσι τις 10 από τις 14 κούρσες στις οποίες τερμάτισε, όλες στο podium. Παράλληλα πήρε έξι pole positions και τέσσερις φορές κατάφερε να πάρει την νίκη, να έχει τον ταχύτερο γύρο και να έχει ξεκινήσει από την pole, το λεγόμενο triple για την στατιστική της Formula 1.
Το 1995 ήταν μια πιο… φυσιολογική χρονιά, αλλά ο τίτλος ήρθε πιο άνετα. Η Benneton άφησε τους κινητήρες της Ford και ήρθε σε συμφωνία με την Renault. Έτσι ο Schumacher είχε τον ίδιο κινητήρα με τον Damon Hill και η μάχη ήτα σαφώς πιο δίκαιη αλλά και πιο ξεκάθαρη για το ποιος ήταν πραγματικά ο καλύτερος. Ο Γερμανός άφησε 33 βαθμούς πίσω του τον Βρετανό και κατέκτησε τον τίτλο τέσσερις αγώνες πριν το φινάλε.
Συνολικά πήρε εννέα νίκες στους 17 αγώνες του πρωταθλήματος. Από αυτούς τερμάτισε τους 13 αφού είχε πάλι τέσσερις εγκαταλείψεις, ενώ 11 φορές ανέβηκε στο βάρθο και 12 συνολικά βαθμολογήθηκε. Πήρε τέσσερις pole positions και οκτώ φορές σημείωσε τον ταχύτερο γύρο.
Το 1996 τα δεδομένα για τον Schumacher άλλαξαν ξανά. Η μετακίνηση στην Ferrari ήταν κάτι που επιθυμούσε κάθε πιλότος της Formula 1, λίγοι όμως είχαν την ευκαιρία να την πραγματοποιήσουν και ακόμη πιο λίγοι ήταν εκείνοι που μπορούσαν να προσφέρουν κάτι σε μια ομάδα που αναζητούσε τρόπο να ανακτήσει τις χαμένες δάφνες του παρελθόντος. O Schumacher μπορούσε και το απέδειξε πολύ σύντομα!
Η Williams ήταν εμφανώς καλύτερη! Πιο γρήγορη, πιο αξιόπιστη και με την φιλοσοφία των νικητών στους ανθρώπους που την αποτελούσαν διέθετε και δύο πιλότους, οι οποίοι έστω και αν δεν ήταν του βεληνεκούς του Schumacher, ήταν εξαιρετικοί. Το 1996 λοιπόν στην πρώτη του χρονιά με την Scuderia ο Schumacher ξεκινά σε 16 αγώνες και τελειώνει τους 10. Παίρνει τρεις νίκες, τερματίζει εννέα φορές μέσα στους βαθμούς εκ των οποίων οι οκτώ στο βάθρο και σημειώνει δύο φορές τον ταχύτερο γύρο.
Η αξιοπιστία δεν είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της F310 και ο Γερμανός έχοντας ήδη κερδίσει έναν τίτλο πολύ νωρίς μέσα στην χρονιά, το 1995 βλέπει από το ξεκίνημα κιόλας του 1996 πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Κερδίζει στην Ισπανία, στο Βέλγιο και στην Monza και παίρνει άλλες τρεις δεύτερες θέσεις σε Ευρώπη, Ίμολα και Ιαπωνία. Αυτά μαζί με τους βαθμούς της Βραζιλίας, της Γερμανίας και της Πορτογαλίας του αποφέρουν 59 βαθμούς και τον αφήνουν τρίτο στην βαθμολογία πίσω από τον πρωταθλητή Damon Hill που είχε 97 βαθμούς και τον Jacques Villeneuve που είχε 78.
To 1997 ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά του Michael Schumacher, όχι μόνο γιατί δεν πήρε έναν ακόμη τίτλο, αλλά γιατί προσπάθησε να τον πάρει με αθέμιτο τρόπο, όπως αποφάσισε η αρχή του σπορ και για αυτό τον απέκλεισε από το πρωτάθλημα. Όλα αυτά μετά τον τελευταίο αγώνα στην Jerez που ο Schumi εμβόλισε τον Γαλλοκαναδό με στόχο να διατηρήσει το προβάδισμα του ενός βαθμού που είχε και να πάρει τον τίτλο. Τελικά τον έχασε και τιμωρήθηκε κιόλας, όμως μέχρι τότε είχε δείξει πως η αναγέννηση της Scuderia Ferrari ήταν πλέον θέμα χρόνου…
Πέντε νίκες πήρε ο Schumacher to 1997, στους 13 αγώνες που τερμάτισε, από τους 17 του πρωταθλήματος. Η Ferrari F310B ήταν σαφές πως ήταν ένα καλύτερο μονοθέσιο από εκείνο που διαδέχτηκε και ο Γερμανός προσπάθησε από το ξεκίνημα της χρονιάς να κερδίσει ό,τι μπορούσε έναντι στον ανταγωνισμό. Στην πρεμιέρα της Αυστραλίας έμεινε πίσω από τον Coulthard και ακολούθησαν τρεις αγώνες με συνολική συγκομιδή 8 βαθμών, γεγονός που δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικό. Η συνέχεια ωστόσο ήταν διαφορετική… Στα τέσσερα grand Prix που ακολούθησαν ο Schumacher πήρε τρεις νίκες και εκτοξέυτηκε στην κορυφή της βαθμολογίας, ενώ μετά το διάλειμμα του Silverstone όπου έμεινε χωρίς βαθμούς πήρε άλλους 19 βαθμούς σε τρείς αγώνες διατηρώντας την πρωτοπορία του και το προβάδισμα για τον τίτλο.
Κάπου εκεί όμως η πορεία πήρε… κατιούσα κλίση! Οι δύο έκτες θέσεις σε Monza A1 Ring και η εγκατάλειψη στο Nurburgring έδωσαν την ευκαιρία στον Villenuve να τον περάσει και η συνέχεια περιελάμβανε όσα περιγράψαμε πιο πάνω.
Το 1998 ξεκίνησε περίπου όπως και το 1997. Η εγκατάλειψη στην Αυστραλία και οι τέσσερις βαθμοί στην Βραζιλία που πήρε ο Schumacher σήμαιναν πως αυτομάτως ο Mika Hakkinen που είχε πάρει ήδη δύο νίκες είχε αποκτήσει ένα σαφές προβάδισμα. Το χειρότερο όμως δεν ήταν τόσο η βαθμολογική κατάσταση, όσο η εικόνα των μονοθεσίων της Ferrari και της McLaren στην πίστα, όπου η δεύτερη έστω και στις λεπτομέρειες κατάφερνε να υπερισχύει.
Η νίκη του Schumacher στην Αργεντινή αντέστρεψε αυτή την εικόνα μόνο προσωρινά, καθώς ο Hakkinen εξακολουθούσε να είναι πιο αποτελεσματικός όσο περνούσε η χρονιά. Ακόμη και μετά τις τρεις διαδοχικές νίκες του Γερμανού σε Καναδά, Γαλλία και Silverstone το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να πλησιάσει τον Φινλανδό στους δύο βαθμούς διαφορά. Ο Schumacher πρόσθεσε άλλες δύο νίκες στην συνέχεια για να φτάσει έτσι τις έξι σε όλη την περίοδο, ενώ από τους 16 αγώνες τερμάτισε στους 13. Από αυτούς τους τερματισμούς οι 12 ήταν μέσα στους βαθμούς και οι 11 στο βάθρο, ενώ είχε και τρεις pole positions και έξι ταχύτερους γύρους. Στατιστικά η χρονιά δεν έμοιαζε άσχημη, επί της ουσίας όμως εκείνη του Hakkinen ήταν καλύτερη και έτσι η τελική διαφορά των 14 βαθμών στο πρωτάθλημα, ολοκλήρωσε την τρίτη συνεχόμενη περίοδο του Schumi μακριά από το πρωτάθλημα.
Το 1999 ήταν η χρονιά της ατυχίας! Το Silverstone ποτέ δεν ήταν φιλικό προς τον Michael Schumacher, όμως εκείνη την περίοδο αποδείχτηκε σχεδόν τραγικό… Το σπασμένο πόδι του Schumi τον αφήνει εκτός αγώνων για έξι Grand Prix και ούτε κουβέντα για τον τίτλο, καθώς το μοναδικό που μπορούσε να κάνει στην επιστροφή για τους δύο τελευταίους αγώνες ήταν να βοηθήσει τον Eddie Irvine να πάρει τον τίτλο. Με τους δύο αυτούς αγώνες στο τέλος και με εκείνους μέχρι το Silverstone το στατιστικό του Schumacher για το 1999 συμπληρώνεται από οκτώ τερματισμούς, δύο νίκες σε Ίμολα και A1 Ring και τρεις pole positions. Οι 44 βαθμοί που πήρε σίγουρα δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο με δεδομένο όμως τον τραυματισμό και την απουσία ήταν αρκετοί ώστε να τον φέρουν στην πέμπτη θέση της βαθμολογίας.
Η νέα χιλιετία έφερε νέο αέρα στην Ferrari και ο Michael Schumacher το απέδειξε αυτό από το ξεκίνημα κιόλας εκείνου του πρωταθλήματος. Κέρδισε σε Αυστραλία, Βραζιλία και Ίμολα δείχνοντας αμέσως στον Hakkinen πως δεν θα επιτρέψει ξανά να συμβεί αυτό που συνέβη τα δύο τελευταία χρόνια. Συνολικά συγκέντρωσε 108 βαθμούς κερδίζοντας το πρωτάθλημα όσο εύκολα το είχε χάσει από τον Hakkinen τα προηγούμενα χρόνια. Οι εννέα νίκες σε σύνολο 17 αγώνων ήταν ισοφάριση του προσωπικού του ρεκόρ σε μια περίοδο, ενώ και στους 13 αγώνες που τερμάτισε βρέθηκε μέσα σε βαθμολογούμενη θέση με τους 12 από αυτούς να είναι στο βάθρο. Παράλληλα ο Schumacher είχε και εννέα pole positions αριθμός που σήμαινε ένα νέο προσωπικό ρεκόρ για εκείνον μέσα σε μία χρονιά. Αυτή ήταν η αρχή της «χρυσής» εποχής που ολοκληρώθηκε έπειτα από έξι χρόνια και άλλους τέσσερις τίτλους.
Ο πρώτος από αυτούς τους τέσσερις ήρθε την επόμενη περίοδο, το 2001 με τον Schumacher να ισοφαρίζει ξανά τις εννέα νίκες του σε μια χρονιά, να καταφέρνει 14 τερματισμούς στο βάθρο και να παίρνει 11 pole positions, συνεχίζοντας να καταρρίπτει προσωπικές επιδόσεις και όχι μόνο. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε με… νταμπλ σκορ. Ο Schumacher συγκέντρωσε 123 βαθμούς και ο David Coulthard που τον ακολούθησε στην δεύτερη θέση το καλύτερο που κατάφερε να κάνει ήταν να φτάσει του 65. Αυτό γιατί πέρα από τις εννέα νίκες του, o Schumi είχε και πέντε δεύτερες θέσεις, ενώ σε έναν αγώνα τερμάτισε τέταρτος και σε δύο εγκατάλειψε.
Το 2002 το ρεκόρ νικών σε μια περίοδο «έσπασε» όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο. 17 αγώνες είχε το πρωτάθλημα και ο Γερμανός τερμάτισε σε όλους στο βάθρο. Πήρε 11 νίκες, ήταν πέντε φορές δεύτερος και ήταν και μια φορά τρίτος. Εκτός αυτών είχε επτά pole positions και επτά ταχύτερους γύρους, ενώ τέσσερις φορές κατέκτησε τα πάντα σε έναν αγώνα, δηλαδή το triple. Ο τελικός απολογισμός ήταν 144 βαθμοί σχεδόν νταμπλ σκορ και πάλι από τον Rubens Barrichello αυτή τη φορά, ο οποίος είχε 77 βαθμούς συμπληρώνοντας επάξια την σπουδαία χρόνια και για την Ferrari σε ομαδικό επίπεδο.
Έναν χρόνο αργότερα, το 2003, ο Schumacher από πολλούς θεωρούταν ήδη κορεσμένος από τίτλους, νίκες και ρεκόρ. Πέραν όλων των υπολοίπων είχε ήδη ισοφαρίσει το ρεκόρ πρωταθλημάτων του Juan Manuel Fangio παίρνοντας τον πέμπτο του τίτλο το 2002 και πλέον λίγα πράγματα έμοιαζαν ακόμη ικανά να μπορούν να τον συγκινήσουν. Τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε εμείς, γιατί ο ίδιος προφανώς είχε διαφορετική αντίληψη των καταστάσεων. Από την στιγμή δε που ισοφάρισε και το ρεκόρ του Fangio θα ήταν τουλάχιστον ατυχές να μην το καταρρίψει κιόλας, έτσι το κατάφερε και αυτό, έστω και αν συνάντησε δυσκολίες από έναν φιλόδοξο νεαρό της McLaren που μερικά χρόνια αργότερα θα τον αντικαθιστούσε...
Συγκέντρωσε 93 βαθμούς και κατέκτησε το τέταρτο συνεχόμενο και έκτο της καριέρας του, πρωτάθλημα με δύο διαφορά από τον Kimi Raikkonen. Οι αγώνες είχαν μειωθεί σε 16 και ο Schumacher εγκατέλειψε μόλις μια φορά στην Βραζιλία, ενώ σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες ήταν μέσα στους βαθμούς. Στο βάθρο ανέβηκε οκτώ φορές και συνολικά πήρε έξι νίκες εκ των οποίων οι τρεις συνεχόμενες σε Ίμολα, Ισπανία και Αυστρία. Είχε ακόμη πέντε pole positions και πέντε ταχύτερους γύρους, ενώ ακόμη και όταν έμεινε για πέντε συνεχόμενους αγώνες χωρίς νίκη, ήταν πρώτος στην βαθμολογία.
Έχοντας καταρρίψει ακόμη και το στοιχειωμένο ρεκόρ τίτλων του Fangio, κάποιοι θεωρούσαν πω το μοναδικό πλέον που είχε ενδιαφέρον στην εντυπωσιακή αυτή καριέρα του Schumacher ήταν η ανακοίνωση της αποχώρησής του. Για μια ακόμη περίοδο όμως εκείνος βρήκε κίνητρα και ενδιαφέρον ώστε να είναι ακόμη πιο ανταγωνιστικός. Το πρωτάθλημα του 2004 ξεκίνησε παραδοσιακά από την Αυστραλία και ο Schumacher ξεκίνησε τότε ένα σερί νικών που σταμάτησε έπειτα από πέντε αγώνες στο ατύχημα μέσα στην σήραγγα του Πριγκιπάτου, όταν ήρθε σε επαφή με την Williams του Montoya.
Το συγκεκριμένο ατύχημα εκείνη την χρονική περίοδο έμοιαζε ως το φρένο στις φιλοδοξίες του Schumacher να πάρει και τους 18 αγώνες μιας χρονιάς. Μπορεί να ακούγεται τρελό, όμως έτσι όπως είχε αρχίσει αυτή η αγωνιστική περίοδος τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τον σταματήσει. Αυτό εξάλλου αποδείχτηκε και στην συνέχεια καθώς ο Γερμανός κατέκτησε άλλες επτά συνεχόμενες νίκες, φτάνοντας σε σημείο στον 13ο αγώνα της χρονιάς να έχει 120 βαθμούς και διαφορά 38 βαθμών από τον δεύτερο Barrichello.
Ο 14ος αγώνας ήταν το Grand Prix του Βελγίου και η δεύτερη θέση του Schumacher πίσω από τον Raikkonen έφερε και την μαθηματική επιβεβαίωση του τίτλου, τέσσερις αγώνες πριν το φινάλε. Σε αυτούς ο Schumacher χαλάρωσε, συγκέντρωσε… μόλις 20 βαθμούς παίρνοντας στην Ιαπωνία, την 13η νίκη του μέσα στην χρονιά και φτάνοντας τους 148 βαθμούς, συγκομιδή που φυσικά είναι… ρεκόρ! Μέσα σε όλα αυτά έκανε 10 φορές τον ταχύτερο γύρο και πήρε οκτώ pole positions, ενώ πέντε φορές έκανε το triple.
Αυτό ήταν και το σημείο που ο… κορεσμός του φαινομένου από την Γερμανία τέθηκε σε ισχύ, μαζί φυσικά με την δίψα του Fernando Alonso για την διάκριση αλλά και μαζί με τις προσπάθειες της FIA να σταματήσει με κάθε τρόπο αυτή την αδιαφορία του πρωταθλήματος την οποία είχε φέρει η απόλυτη επιτυχία του Michael Schumacher. Το 2005 ο Γερμανός προδόθηκε από τα ελαστικά της Bridgestone, την κακή αξιοπιστία της F2004M και γενικώς ήταν πολύ διαφορετικός όπως έμοιαζε φυσιολογικό μετά από ένα 2004 στο οποίο είχε κάνει απίστευτα πράγματα.
Από τους 18 αγώνες εκείνης της περιόδου ο Schumi τερμάτισε στους 13 και 12 φορές μέσα στους βαθμούς, ενώ στο βάθρο ανέβηκε μόλις πέντε φορές. Αυτά του απέφεραν 62 βαθμούς και την τρίτη θέση σε ένα πρωτάθλημα το οποίο κατέκτησε για πρώτη φορά στην καριέρα του ο Alonso. Για να καταλάβει κανείς εύκολα πόσο διαφορετικές ήταν οι συνθήκες για τον Schumacher το 2005 αρκεί να κοιτάξει το στατιστικό στο οποίο η μία και μοναδική νίκη του Γερμανού ξεχώριζε σαν την «μύγα μέσα στο γάλα». Μάλιστα ήταν και αμφιλεγόμενη αφού ήταν αυτή στο Αμερικανικό Grand Prix εκεί που συμμετείχαν μόλις έξι μονοθέσια, όσα δηλαδή χρησιμοποιούσαν ελαστικά της Bridgestone. Ο Schumacher είχε επίσης μια pole position και τρεις ταχύτερους γύρους, δείχνοντας πως μπορεί το μονοθέσιό του να μην ήταν πλέον το πιο ανταγωνιστικό εκείνος όμως πάλευε όσο μπορούσε για να παραμείνει στην κορυφή.
Πέρσι τέτοιες ημέρες τα αφιερώματα στον Γερμανό επτά φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή ήταν στην ημερησία διάταξη. Το Grand Prix της Monza το 2006 έφερε στον Michael Schumacher την προτελευταία νίκη του από τις επτά που πήρε συνολικά στο πρωτάθλημα. Δεν είναι όμως αυτό για το οποίο έχει μείνει στην ιστορία ο συγκεκριμένος αγώνας, ούτε ο τρόπος με τον οποίο κέρδισε την μάχη με τον Raikkonen για να πάρει την νίκη. Το στιγμιότυπο που ακόμη και σήμερα εμφανίζεται σε τηλεοπτικούς δέκτες προέρχεται από την συνέντευξη Τύπου του συγκεκριμένου αγώνα την στιγμή δηλαδή εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη άκουσαν τον Γερμανό να ανακοινώνει την αποχώρησή του από το άθλημα.
Για πολλούς ο Michael Schumacher έπρεπε να αποχωρήσει κατακτώντας το πρωτάθλημα, σε έναν αγώνα που θα κέρδιζε, έχοντας πάρει την pole position και έχοντας σημειώσει τον ταχύτερο γύρο. Τόσο εντυπωσιακή ήταν αυτή η καριέρα, τόσο εντυπωσιακά έπρεπε να ολοκληρωθεί. Οι ρομαντισμοί όμως δεν έχουν χώρο, όπως δεν είχαν και στην δική του καριέρα, έτσι ο Schumi μπορεί να υπερηφανεύεται τουλάχιστον πως πάλεψε και εξάντλησε μέχρι και την τελευταία του ελπίδα για να καταφέρει.
Τελικά οι επτά νίκες στους 18 αγώνες της χρονιάς δεν του ήταν αρκετές. Οι 121 βαθμοί ήταν αρκετοί, ήταν όμως λιγότεροι από τους 134 του Fernando Alonso που πήρε το δεύτερο πρωτάθλημα της καριέρας του. Ο Γερμανός είχε ακόμη τρεις δεύτερες θέσεις και μία τρίτη, οι οποίες συνέθεσαν τα 12 βάθρα του μέσα στο 2006, ενώ συνολικά πήρε τέσσερις pole positions και επτά φορές τον ταχύτερο γύρο ενός αγώνα.
| Έτος | Ομάδα | Αγώνες | Νίκες | Pole Positions | Βάθρα | Ταχ. Γύροι | Βαθμοί | Τίτλοι |
| 1991 | Benetton Ford | 6 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 |
| 1992 | Benetton Ford | 16 | 1 | 0 | 8 | 2 | 53 | 0 |
| 1993 | Benetton Ford | 16 | 1 | 0 | 9 | 5 | 52 | 0 |
| 1994 | Benetton Ford | 14 | 8 | 6 | 10 | 8 | 92 | 1 |
| 1995 | Benetton Renault | 17 | 9 | 4 | 11 | 8 | 102 | 1 |
| 1996 | Ferrari | 16 | 3 | 4 | 8 | 2 | 59 | 0 |
| 1997 | Ferrari | 17 | 5 | 3 | 8 | 3 | 78 | 0 |
| 1998 | Ferrari | 16 | 6 | 3 | 11 | 6 | 86 | 0 |
| 1999 | Ferrari | 10 | 2 | 3 | 6 | 5 | 44 | 0 |
| 2000 | Ferrari | 17 | 9 | 9 | 12 | 2 | 108 | 1 |
| 2001 | Ferrari | 17 | 9 | 11 | 14 | 3 | 123 | 1 |
| 2002 | Ferrari | 17 | 11 | 7 | 17 | 7 | 144 | 1 |
| 2003 | Ferrari | 16 | 6 | 5 | 8 | 5 | 93 | 1 |
| 2004 | Ferrari | 18 | 13 | 8 | 15 | 10 | 148 | 1 |
| 2005 | Ferrari | 18 | 1 | 1 | 5 | 3 | 62 | 0 |
| 2006 | Ferrari | 18 | 7 | 4 | 12 | 7 | 121 | 0 |
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου